In 2009 ben ik gevraagd om deel te nemen aan het Comité Maastricht-Niou. En daar heb ik ja opgezegd, omdat ik sinds een vakantie in Burkina Faso wel wat heb met dat West-Afrikaanse land.
In februari 2007 ben ik met mijn Maastrichtse roeivriendinnen Madeleine Inckel en Willemien Lenders in Burkina Faso geweest. Zij vroegen me of ik het goed vond om een dag van de vakantie te besteden aan het bezoek van de groentetuinen van Méguet. Tot op dat moment wist ik niets van de Stichting Comité Maastricht-Niou. Ik woonde toen net twee jaar in Maastricht en had nog niet eerder gehoord van deze organisatie. Ik wist wel dat Madeleine en Willemien “iets” hadden met Burkina, maar niet zoveel meer dan dat. Het bezoeken van een ontwikkelingsproject leek mij zonder meer interessant.
Het was voor mij de eerste keer om in Afrika rond te reizen. Burkina Faso heeft op mij een geweldige indruk gemaakt. Het landschap, de mensen, het verkeer, de drukte in de hoofdstad Ouagadougou: het waren allemaal onvergetelijke ervaringen. Het bezoek aan de tuinen van Kabouda en Tanghin, het bezoek aan de toenmalige bouwplaats van het opleidingscentrum André Rieu en de gesprekken met Pierre Kaboré hebben een diepe indruk op mij gemaakt. Er sprak een enorme spirit uit: de mensen lieten met trots de resultaten zien van hun tuinen. Ik weet nog dat ik toen dacht: “wow, jullie doen echt goed werk met die stichting”.
Pas veel later is gesproken of ik actief betrokken wilde zijn bij het Comité Maastricht-Niou. Inmiddels ben ik actief als redactielid van het Niou Nieuws. Dit is een mooie manier om een bijdrage te leveren aan het werk van het Comité.