Ik ben geboren in Fada N'Gourma, een stadje circa 230 km ten oosten van de hoofdstad Ouagadougou in Burkina-Faso. Sinds 1998 woon ik met mijn vrouw, Madeleine, in Nederland en wel in Maastricht. Na aankomst ben ik direct begonnen met het volgen van de Inburgeringscursus met de daarbij behorende Nederlandse lessen. Daar ben ik een jaarlang fulltime mee bezig geweest. Ik heb er wel een setje diploma's aan overgehouden! Na school heb ik verschillende baantjes gehad. Deze periode was erg moeilijk voor me, hoewel ik erg mijn best deed bleek het integreren erg lastig. Momenteel werk ik al weer bijna drie jaar met veel plezier bij DHL-Express als administratief medewerker. Ik handel klachten af over de verzonden brieven en pakketten. De werkomgeving is multicultureel, waarin ik me erg thuis voel. Met mijn collega's spreek ik Frans, Engels en natuurlijk ook Nederlands. Mijn grote hobby is volleyballen, maar ik houd ook erg van tuinieren.

Jaarlijks ga ik op bezoek bij mijn familie in Burkina-Faso. Vorig jaar heb ik daar samen met Madeleine en Pierre Kaboré enkele dorpen bezocht, waar het Comité Maastricht-Niou actief is. Tijdens deze reis drong het pas goed tot me door hoe belangrijk deze projecten zijn voor de dorpelingen. Met name de wijze waarop zij hun respect aan ons toonden heeft mij diep geraakt. Voor deze mensen is het namelijk erg moeilijk om hun situatie te verbeteren. Een in onze ogen klein project heeft voor de dorpelingen in Burkina-Faso een zeer groot effect. Deze projecten geven hun namelijk de mogelijkheid om naast het regenseizoen (dan werken ze op hun eigen percelen) ook gedurende het droge seizoen (in de tuinen) te werken. In de droge tijd is alles kurkdroog, de rode aarde is keihard en het is dan heet. Door de aanleg van de groentetuinen toont het Comité dat er ook in de droge tijd (met behulp van TerraCottem) toch verbouwt en geoogst kan worden. De opbrengst uit de tuinen levert hun voedsel en/of inkomsten. Dus ook in het trieste geval dat de oogsten op hun eigen percelen matig zijn of geheel mislukken hebben de dorpelingen hiermee een nieuwe inkomstenbron waarop ze kunnen terugvallen.

Na deze reis in 2002 ben ik lid geworden van het Comité Maastricht-Niou. Als mensen die zover van mijn eigen land wonen zich op deze unieke wijze inzetten voor Burkina-Faso wil ik daar zelf ook graag een bijdrage aan leveren!!